Showing posts with label պոեզիայի ժամ. Show all posts
Showing posts with label պոեզիայի ժամ. Show all posts

Friday, December 11, 2020

Երեսպաշտ անուղեղ ծաղրածուն

Բազմել է մեր երկրի գահին
Երեսպաշտ անունեղ ծաղրածուն,
Հանձնել է Արցախը թուրքին
Երկիրը դարձրել է թատրոն։ 

Օրնիբուն զխտկվում է բռի,
Հայհոյում, է, ատում, անպատվում,
Անտաղանդ մի Ներոն է, հոռի
Սփռում է արյուն ու արցունք։

Լռել են ձայները «ի զեն»,
Դառել են կեղծած հիացում,
Նորավոր երկիրը հյուսկեն
Ժայթքում է իր մեջ, մակածում,

Wednesday, September 11, 2019

Բալլադ #2

Վարչապետը մի պաշտոն է, որ շատերն են ցանկանում,
Նրա շուրջը օլիգարխ ու չինովնիկ են խոնարհվում,
Վարչապետն առանձնատուն է, վերջին զանգ ու վարդավառ,
Ախռաննիկ է, ջուր բռնող է, վերտալյոտ... ու ներված գառ,

Խորոված է ու մառան է, կառնավալ ու փառատոն,
Հարսանիք է, գործուղում է, հեծանիվ ու գինու տոն,
Բաստուրմա է, ղավուրմա է, հոնի ջեմ ու թարմ ծիրան,
Յարխուշտա է, քոչարի է... միտս եկավ Քոչարյան։

Վարչապետն ընդդիմադիր է, բանաստեղծ ու խմբագիր,
«Ես պոետ եմ, ձիս պոետ է», ֆեյսբուքեր, արձակագիր,
Թումանյան է, Մեծարենց է, Մուրացան ու Լեռ Կամսար,
Աղայան ու Թոթովենց է... միտս եկավ Ամուլսար։

Վարչապետը ճշտի մարդ է, ճիշտը մեկն է, հիրավի.
Ինքն ճիշտ էր, Սերժը սխալ էր՝ հեղինակն էս փլավի,
Ամուլսարը հիմա հանք է, երեկ սար, ու հանք էլի,
ՀԱՊԿ-ը վատն էր, հիմա լավն է, սիրելի է, ցանկալի։

Օլիգարխը թշնամի է, ասֆալտին պիտի փռվի՝
Դոն Պիպոն և կես Սաշիկը... Սամվելին պետք է ներվի։
Վանեցյանը մեր ախպերն է, դատավորը՝ պի$%$աս։
Ով Ռոբին ներեց նա նենգ է, անասուն, փնթի, փալաս։

Վարչապետը նախարար է, քարտուղար, ավագանի,
Մարության է, կարգին Հայկ է, տեղակալ թաղապետի,
Հեռախոսը ով կորցրել է, ֆեյսբուքում թող պոստ չանի...
Վարչապետը լեգիտիմ է, դեպուտատ Խուռուլդանի...

Վարչապետը գործուղման էր, համարում իր բարձրակարգ,
Աշխատում էր... չարչարվում էր... փոխում հոտած համակարգ... 
Իրիկունը նա երկնում էր նոր տողեր, նոր օրակարգ...
Գործուղումը Ամստերդամ էր, 
     ...կարմիր վոլգա...  
           ...աբրվալգ...


Friday, April 5, 2019

Տաղ պլատոնական սիրո. #1

Համբուրում եմ քո ձեռքերը,
Քո այտերն եմ համբուրում,
Համբուրում եմ քո շուրթերը,
Եվ դաստակն եմ համբուրում,
Համբուրում եմ քո բլթակը,
Քո ճակատն եմ համբուրում,
Քո ծոծրակը, քո կզակը,
Քո մատներն եմ համբուրում,
Համբուրում եմ վզատակը,
Եվ ստինքներդ եմ համբուրում,
Համբուրում եմ քո խասիաթը,
Քո վաստակն եմ համբուրում...
Համբուրում եմ քո համբույրը,
Դուխուդ հոտն եմ համբուրում,
Դուխուդ հոտը, կանաչ խոտը,
Ազգի դուխն եմ համբուրում,
Ազգի դուխը... անանուխը...
Կանաչ խոտը... Ալագյազ...
Վերտալյոտը, սամալյոտը...
Կարմիր Վոլգա, կապույտ հազ...
Աբլիցովկա... էսի ո՞վ ա...
Արա ո՞վ ես, այ տղա...
Հանգը վատն ա...
Խոտը լավն ա...
Սիգնալ մի տու..
Աբըրվալգ...

3 ապրիլի, 2019
Արմավիրի մարզ
ՀՀ

Sunday, June 16, 2013

Լայքաբեր ներբող առ Քիմ Քարդաշյանի ընտանիքի համալրում

Օրն ունայն, անիմաստ... անհավես նայում եմ կոմպին.
Կիրակին էլ վաղուց ներդաշնակ համարվել չի կարող...
Կյանքը վազք է դարձել, իսկ վազելը՝ դժվար ու խրթին.
Լավ ա Քիմը ծնեց…
Իր բալին ես կուզում նվիրել հաղթական մի ներբող...

Թե վազորդ եմ ես. թե վազում էի դեպի փակուղի,
Թե վազքը կյանքիս լի էր զանազան խոչընդոտներով՝
Իմ ճամփան հարթվեց, առջևս չկա ոչ մի զարտուղի.
Չէ՞ որ Քիմը ծնեց…
Մարաթոնն անգամ անմռունչ կանցնեմ ջլուտ ոտքերով...

Ֆինիշին հասա. սիրտս իմ կրծքից ուզում է թռնի,
Ուզում է թռնի, օվկիանը կտրի, հասնի ծննդատուն,
Մի երկու մանեթ Քիմի բուժքույրի գրպանը խոթի...
Աչքալուս անի…
Աչքալուս տանի Քարդաշյան Քիմին ու իր սև մարդուն։

Թե գազը թանկ ա, ու թե ռոճիկը դժվար բարձրացվի,
Թե տնտեսական աճի արգասիքն օֆշոր է հոսում,
Թե գաղջ ու տխուր էս մթնոլորտը հազիվ թե ցրվի.
Մեր Քիմը ծնեց...
…ու լրահոսը պիտի խլացնի էն ցավ ու ցասում...